Müzik piyasasının büyük bir problem içinde olduğunu kabul ediyoruz. Ama hemen ekliyoruz; bu problemin kaynağı müzik dinleyenlerin paylaşımlarından ve bedava olarak albümleri indirmesinden çok büyük müzik şirketlerinin yaptığı basit hamle hataları ve para karşılığında müzisyenlerin bütün haklarını bu şirketlere veya güya! haklarını koruyan garip-gurup kurumlara devretmeleridir. Haliyle durum böle olunca işler sarpa sarıyor. Ama şunu da eklemeliyim ki aklı fikri yerinde görünen herhangi bir müzisyenden bu kopya bizi öldürdü bitirdi, yandık falan gibi şeyler duymadım. Ya da duydum o anda akıl fikir uçmuş göründü. Peki hal böle olunca müzisyenlerin ne yapması gerekiyor acaba? Yazılan binlerce yazıyı yeniden yazacak, Nine Inch Nails falan gibi örnekler verecek değilim. Bunun yerine hali hazırdaki bir durumu incelemek istiyorum.
110 adlı grup 3. albümleri ‘sıfır’ı yayınladılar. Albüm güzeldir çirkindir bilemem zira daha dinlemedim, dinler miyim o da meçhul. Ama ilk bakışta farklı bir pazarlama stratejileri var. Aldığınız albüm kutusunun içinden bir çeşit USB bellek çıkıyor ve içinde albümler, müzikler ve diğer içerikler var. Peki bunun neresi yanlış; ne güzel paketlemişler her şey güzel diye düşünebilirsiniz. İşte size bir kaç nokta.
Tamamen dijital olan bir içeriği neden fiziksel bir zımbırtının içine koyup satıyorsunuz. CD’den kurtulamadık bir de USB belleklerle mi uğraşıcaz? (CD’lerimi çok seviyorum diyenler olabilir, ama üzgünüm ki eğer elinizde tuttuğunuz bir sanat eseri değilse ve içi dijital olarak rahatlıkla kullanılabilir içeriklerden oluşuyorsa geçmiş olsun.)
İnternet denilen illet bu kadar gelişmişken nasıl oluyor da bir grubun albümünü USB belleğe koyup gene aynı müzik marketlerde -üzgünüm ama içeriği dijital olan ürünlerin sanal mağazalarda satılması bakkal mantığından başka bir şey değildir- aynı dükkanlarda satması yeni bir durum oluyor? Bana evimde o albümü rahatlıkla inceleme ve satın alıp en fazla bir saat içinde dinleme olanağı vermeyen her türlü metod korsanın dostudur can damarıdır.
Yurtdışında sık rastlanan özel albüm paketlemelerine benziyor olması güzel ama diğer taraftan satın aldığınız da özel neye sahip oluyorsunuz onu anlamak zor. Albümdeki parçaların 3 farklı formattaki halleri ve bir kaç video. İnternet’te basit bir sayfa üzerinden ödeme kabul edip daha sonra hemen bunları indirilebilir halde vermek çok daha kolay ve geçerli bir metod olurdu değil mi?
Son olarak herkesin çevre konularından ahkam kestiği, dünyayı zehirlediğimizin belgelerinin gün be gün ortaya çıktığı bu dönemde tekrar plastik bir şeyler üretmek ve bunu satmak ne kadar doğru bir davranış o da tartışılabilir.
Sonuç olarak bunlar ilk aklımıza gelen noktalar. Daha çok düşünürsek daha fazlasını buluruz. Ama olay şudur ki müzisyenler şirketlerin hadi satılabilir bir şey üretelim ama elle tutulur olsun bakkallarda da bulunsun fikrinden kurtulmadıkları sürece ne yeni bir şey yapabilirler ne de yaptıkları müziğin karşılığını alabilirler.
{ 1 yorum… aşağıda okuyun veyabir tane de siz ekleyin }
Katılmamak mümkün değil; tek bir istisna aklıma geliyor: flaş belleğin plastik değil de, sıkıştrılmış kağıt, maden ve/ya da albenisi olan taş türünden bir takı içinde yer alması. Bunun dışında, yazılan her şeye evet.