Bizibozmaz ekibi dergicilikten gelir… Erkek, teknoloji, müzik, kadın, haber dergisi demeden bizim de bir şekilde dahil olduğumuz tüm bu dergilerde içerik açısından artık yazılmadık bir şey kaldı mı, şahsen şüpheliyim. Üzerine bir de, medyanın genel olarak gidişatı konusundaki derin kaygılarımızı ekleyince kapatılan dergi haberlerine iyice şaşırmaz olduk.
Bunu kişisel bir hikaye ile özetliyim önce… Sene 2000. Hayatımda ilk kez büyük bir medya kurumunun kapısından adım attm, staj yapacağım derken de kaldım. Henüz bir yıl olmadı ki 2001 krizi patlak verdi ve çalıştığım medya kurumundan yüzlerce kişinin atılışına tanık oldum. Merdivenlere oturup “Aman Tanrım, ben nereye geldim?” diye düşündüğümü hâlâ hatırlarım. Aradan geçen 10 yılda anladım ki medya sektörü kaygan zeminlidir. Kimi zaman biri kimi zaman kurumun kendisi kimi zaman da sürpriz sebepler ayak kaydırır. Hırslı değilsen, kıç üstü düşüverirsin. Neyse ki ben şanslı azınlıktandım. Başım ağrımadı, günün sonunda iyi insanlarla çalıştım hep.
Medyada çalışıyorsanız bilirsiniz ki eften püften bir sebeple de olsa büyük bir ekonomik krizle de olsa, önce dergiler kapanır. İçerik de, ekip de başka yerelere kaydırılır vs… Tabii çoğunluk ‘dışarıda’ kalır… İşin bu tarafına kafam hiç basmadı zira ekonomiden anlamam. Ama büyük vaatlerle oldukları yerlerden transfer edilip dergi daha piyasa çıkmadan şutlanan yayın yönetmenleri de gördüm, yaptığı iş ‘birilerinin’ ‘bir tarafına’ dokunduğu için kapı dışarı edilen editörleri de… İşin en ağır yükünü çeken muhabirlerin ayaklar altında paralandığını da. Bir kere daha, 10 yıl boyunca iyi insan ve iyi dostlara denk geldiğim için kendimi şanslı sayıyorum.
Şimdi konuya girme sebebime geleyim. Az önce gördüm ki sayıları bir elin parmaklarını geçmeyen müzik dergilerinden Billboard da kapanıyormuş... Walkman, Roll, Rolling Stone… Şimdi adını bile hatırlayamadığım bir çok müzik dergisi gibi.
Ne var ki artık bir okuyucu olarak baktığım yerden, bu eskisi kadar tuhaf gelmiyor bana! Hepimizin elinin altında internetin olduğu; dünyanın bilmem ne köşesinden bir grubun demosunu edinmenin bir kargoya baktığı dönemdeyiz. Artık dün çıkan bir haber bile bugün eski. Bir müzik dergisinde ‘yakında yeni albümü çıkacak topluluk’ yazısını okuyunca ister istemez gülüyorum, “İyi de ben o albümü çoktan dinledim ayrıca hiç de bahsedildiği gibi değildi” dediğim, onlarca kare hatırlıyorum. Dolayısıyla müzik dergiciliği de her ne kadar acıklı olsa da, yazılı medyanın diğer kolları gibi kendini yenilemekten ve olup bitene ayak uydurmaktan aciz kalıyor. Hâl böyle olunca dünya üzerindeki yüz binlerce müzik bloğu, dijital dergi ve paylaşım ortamının yanında müzik dergisi konsepti de yetersiz kalıyor.
Ben müzik dergicilerinin yerinde olsam, ‘müzik’ olayına kafayı bozmuş 3-5 arkadaş biraraya gelip, eksikliği hâlâ hissedilen dijital müzik medyasına katkıda bulunurum. Albüm yorumlarımı da, konser izlenimlerimi de, ünlü röportajlarımı da dijital medya üzerinden ulaştırırım okuyucu. Neden mi? Çünkü 90′lardan bu yana hit şarkı, rock yıldızı, pop ikonu vb gibi müzikle içiçe geçmiş ‘ilahlık’ kavramına dair şeyler ortada yok. Artık türler kesin hatlarla ayrılmıyor, birbirine geçiyor. İsmi lazım değil, çok ünlü bir Türk rock grubunun yeni şarkısını dinlediğinizde, Amerika-Idaho’lu indie bir grubunun bundan yıllar önce yaptığı ‘az ünlü’ bir şarkısını dinlediğinizi hissediyorsunuz. Yeni çıkan her şarkı, eski bir şarkıdan izler taşıyor ve ‘o eski şarkı neydi?’ diye kafa patlatma durumuna girebiliyorsunuz… Yeni olanı dinlemek yerine!
Yani müzik adına ahkâm kesme dönemi geride kaldı. Artık yeni albümleri sadece müzik dergicileri değil, sıradan vatandaş da önceden dinliyor, yorum yapıyor ve daha da iyisi paylaşabiliyor.
Özetle, işler karışık. Müzik adına yapılacak çok şey yapıldı; bir süre daha da yenisinin yapılacağı yok gibi. En iyisi kolektif bir katkı ortamı yaratıp, yeni bir şey çıkacağı varsa ona uygun ortamı hazırlamak.
Fotoğraf: Billboard Dergisi Ekim – 2009 Kapağı
